Commissie Samson (-10)
Als eerste maar even een waarschuwing voor de heftige inhoud, die hier onder staat.
Dat kan zeker triggeren.
Voel je ook zeker niet verplicht het te lezen, of onderweg af te haken.
Triest genoeg is het wel een realiteit waar,
met name kinderen mee te maken hebben of hebben gehad.
Zoals deze vrouw hieronder het gevoel heeft dit te moeten schrijven,
wil ik gehoor geven aan haar oproep.
Voor mij strekt die veel verder dan alleen op het knopje delen drukken.
Inmiddels hebben ruim 700 mensen gereageerd en 1528 mensen het gedeeld.
Op facebook dan.
Dat zijn nog eens andere getallen dan de zielige 500 die Commissie Samson kreeg,
die dit moest onderzoeken.
En...Ja...ik ben ook een lotgenoot, dan wel uit een andere instelling.
Ik laat haar verder aan het woord:
Harreveld, Huize Alexandra
Vanmorgen keek ik het programma BeauFiveDaysInside op RTL 4 terug over Harreveld.
Ik praat niet vaak over dit gedeelte van mijn leven,
maar nu heb ik het gevoel dat ik iets moet zeggen.
Niet alleen voor mij maar ook voor alle andere jongeren die in dezelfde situatie hebben gezeten.
Er klopt helemaal niets van wat er op tv vertoond wordt.
Hulp, behandeling, veiligheid, bescherming...???
Allemaal mooie woorden maar in de realiteit het tegenovergestelde.
Jaren geleden kwam ik als 13-jarig meisje op Harreveld sector Huize Alexandra.
Voordat je überhaupt goed en wel aangekomen bent,
word je als crimineel gefouilleerd en gevisiteerd.
Je staat daar als 13-jarige,
tussen wildvreemde mensen en wordt dan gedwongen
om je kleren uit te trekken
(terwijl meeste die daar komen toch een verleden hebben van o.a. seksueel misbruik)
Je komt op een lege kamer/cel terecht.
Tralies voor je ramen, alleen een radio in de muur,
waar je maar 3 zenders op kon ontvangen.
Daar mag je je de komende weken/maanden dan maar mee vermaken.
Totdat al je spullen
aangekomen zijn en gecontroleerd door groepsleiding.
( je spullen worden later over gebracht, dit kan soms maanden duren.)
Je komt op een groep met 12 andere meiden van verschillende leeftijden,
achtergronden en culturen.
Op zo'n groep is het overleven.
Je bent altijd op je hoede, niet alleen voor de andere meiden,
maar ook voor de groepsleiding.
Die je eigenlijk zou moeten kunnen vertrouwen,
maar doordat er vaak misbruik werd gemaakt,
van de machtspositie die de groepsleiding heeft,
wordt dit onmogelijk gemaakt.
Hield je je niet aan de regels dan werd je naar kamer gestuurd.
Ging je hier tegen in, dan werd er op de pieper gedrukt.
(alarmkastje voor assistentie).
Dan kwamen er van alle kanten mensen aangerend om "te assisteren".
Stel het je eens voor…
Je bent boos,
verdrietig,
bang en verschrikkelijk van streek.
Omdat je het niet eens bent met de situatie.
Dan word je vast gegrepen en op de grond gegooid.
Wanneer de zogenoemde assistentie er dan is,
word je omhoog gehesen en simpelweg meegesleept naar de isoleercel,
terwijl iedereen staat toe te kijken
alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Aangekomen in de isoleercel,
word je weer naar de grond gewerkt
en komen er een stuk of 6 volwassen bovenop je liggen.
Met je armen op je rug gedraaid en je gezicht tegen de vloer.
Dit alles doen ze om jou rustig te maken,
en eerder laten ze ook niet los.
Dit kan letterlijk uren doorgaan.
Maar vind groepsleiding het genoeg geweest
of vinden ze je nog steeds een gevaar voor jezelf.
Dan werd er een belletje gepleegd
en kreeg je een spuit met slaapmiddel.
Rustig of niet ze kunnen de isoleercel niet eerder verlaten,
voordat jij al jou kleren hebt uitgetrokken en een scheurjurk aan hebt.
(Dat is een lange zware stoffen zak met mouwen.
Deze kan niet kapot gemaakt worden).
Dus terwijl je op de grond ligt met al die mensen boven op je,
worden je kleren uitgetrokken.
En met de scheurjurk half over je heen verlaten ze één voor één de isoleercel.
Jou daar achter latend naakt, overstuur eenzaam en alleen,
met alleen het tikken van de klok als gezelschap.
Kun je je hier iets bij voorstellen?????
Voor ons was het doodnormaal keken we niet eens meer op als het gebeurde.
Vergeet niet dat dit bij kinderen gedaan werd en nog steeds gebeurd.
Jonge meisjes van 13 jaar sommige jonger sommige ouder.
Als je geen medicatie in wilde nemen omdat je je er juist slechter
en labieler door ging voelen kreeg je daar geen enkele keuze in.
Het was pillen slikken of naar kamer tot je ze wel in nam,
met de hele ellende voorafgaande die ik net vertelde.
Om de haverklap werd de medicatie veranderd,
verhoogd qua dosis
of gewoon even wat "nieuws" uitgeprobeerd.
Contact met de buitenwereld was ontzettend beperkt.
Onder begeleiding mocht je bellen
en alleen als jou
contacten goed gekeurd waren door de begeleiding en je voogd.
Dan mocht je 2x in de week 10 minuten bellen.
Je had geen eigen telefoon, je kon niet op internet en je kon niet naar buiten.
Ja een aantal keer per dag "luchten" op de luchtplaats,
die omringt is met meters hoge hekken en prikkeldraad.
Had je het geluk om familie te hebben
(die ook konden en mochten komen)
dan was daar 1 keer in de week een uurtje tijd voor.
Had je geen familie kreeg je ook geen bezoek.
Voor mij om dit zo op te schrijven is lastig.
Herinneringen komen terug naar boven.
En komt het gevoel van onmacht terug.
De pure eenzaamheid,
de machteloosheid,
de angst en het verdriet.
Je werd er dom en klein gehouden en hoe kleiner
en dommer jij je voelde hoe beter.
Nooit kon je daar ooit je muur laten zakken.
Nooit kon je daar werkelijk jezelf zijn
en ten alle tijde moest waakzaam
en op je hoede zijn.
Dat noemen ze behandeling en hulpbieden....Ik noem het kindermishandeling!
Wat ik duidelijk wil maken is dat je niet zo met kinderen omgaat.
Die houd je niet hun hele jeugd opgesloten.
Waarvan de gevolgen zijn dat meiden met bepaalde problematieken
er slechter uitkomen dan
dat ze er ingaan.
Kinderen die liefde,
aandacht en veiligheid nodig hebben
behandel je niet als volwassen criminelen.
Bovenal wil ik met dit verhaal laten weten
dat die onzin op RTL4
een hele mooie leugen is.
De echte verhalen zien nooit het daglicht!
Je zal nooit op tv zien hoe een kind van 13 word afgevoerd naar de isoleercel.
Je zal nooit het machtsmisbruik van de begeleiding zien.
Of het misbruik en de extra trauma's
die de jongeren daar hebben
oplopen.
Voor dit verhaal nog langer wordt
hoop ik dat het volgende kind die in deze cirkel terecht komt,
wel beschermd gaat worden tegen het beleid in zulke instellingen.
Dat niemand zich zo eenzaam en hulpeloos voelt,
dat er werkelijk geen lichtpuntje meer is,
omdat niemand naar zulke kids om kijkt
en er niemand is,
die voor ze op komt.
Ik heb meerdere meiden daar een einde aan hun leven zien maken met succes.
Ik heb prachtige meiden daar kapot zien gaan tot er niets meer van ze over was.
En zelfs al redden ze het tot hun 18de dan werden ze aan hun lot overgelaten
en 9 van de 10 heeft het nog niet gered in deze maatschappij,
zonder kennis en zonder
hulp.
Allemaal met dank aan jeugdzorg en het beleid in de instellingen.
De enigste reden dat ik dit verhaal kan doen is simpel,
het is pompen of verzuipen in zo'n instelling
en ik ben te
koppig
om te verzuipen.
Deel dit verhaal voor alle jongeren die in deze nachtmerrie hebben geleefd
of er zelfs nog in zitten.
Help de ogen te openen for a little justice!!!
================================================
Ter afsluiting, neem ik nog even het woord.
De link
gaat naar haar bericht,
waar ook vele reacties staan te lezen.
Dank jullie allemaal die het helemaal hebben gelezen.
Dat valt niet mee.
Zelf kan ik het ook niet altijd,
schrijven zoals deze vrouw,
al helemaal niet.
Dat jullie een luisterend oor hebben, doet al heel veel goed.
Reacties
Een reactie posten